Tipos de diabetes

A diabetes mellitus é unha enfermidade do sistema endócrino, que vai acompañada de cambios patolóxicos nos niveis hormonais e trastornos metabólicos.

Ata a data, a enfermidade non se pode erradicar (eliminar por completo). O proceso destrutivo no corpo pode ralentizarse coa medicación e a dietoterapia, pero é imposible detelo e comezalo na dirección oposta.

O principal síntoma da enfermidade é un aumento crónico dos niveis de azucre no sangue. As causas e a natureza do curso da enfermidade son diferentes, polo que se divide en diferentes tipos.

Os tipos de diabetes mellitus (DM) están definidos pola Organización Mundial da Saúde e non teñen diferenzas fundamentais no mundo médico. A diabetes mellitus de calquera tipo non é unha enfermidade contaxiosa.

Tipificación da patoloxía

Hai varios tipos de enfermidade, que están unidos por un síntoma principal: un aumento da concentración de glicosa no sangue. A clasificación da diabetes mellitus depende das causas da súa aparición. Tamén se teñen en conta os métodos de tratamento utilizados, o sexo e a idade do paciente.

Tipos de diabetes recoñecidos na medicina:

• o primeiro tipo é dependente da insulina (IDDM 1) ou xuvenil;
• o segundo non é dependente da insulina (NIDDM 2) ou resistente á insulina;
• Diabetes mellitus gestacional (GDM) durante o período perinatal nas mulleres;
• outros tipos específicos de diabetes, incluíndo:
• Danos ás células β pancreáticas a nivel xenético (variantes da diabetes MODY);
• Patoloxías da función exocrina do páncreas;
• patoloxías hereditarias e adquiridas das glándulas exocrinas e as súas funcións (endocrinopatías);
• diabetes inducida farmacoloxicamente;
• diabetes como resultado de infeccións conxénitas;
• Diabetes asociada a patoloxías xenómicas e defectos hereditarios;
• niveis alterados de glicosa en xaxún (azucre no sangue) e tolerancia á glicosa alterada.

A prediabetes é un estado límite do corpo no que o valor glicémico é elevado (tolerancia á glicosa deteriorada), pero o nivel de azucre no sangue "non alcanza" os valores dixitais xeralmente aceptados correspondentes á verdadeira diabetes. Segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS 2014), máis do 90% dos pacientes de endocrinoloxía padecen o segundo tipo de enfermidade.

Segundo as estatísticas médicas, hai unha clara tendencia ao aumento do número de casos en todo o mundo. Nos últimos 20 anos, o número de diabéticos tipo 2 duplicouse. A GDM representa aproximadamente o 5% dos embarazos. As formas específicas de diabetes son extremadamente raras e só representan unha pequena proporción das estatísticas médicas.

Dependendo do sexo, o NIDDM 2 ocorre con máis frecuencia nas mulleres na fase premenopáusica e durante a menopausa. Isto débese aos cambios no estado hormonal e ao aumento de quilos de máis. Nos homes, o factor máis común no desenvolvemento da diabetes tipo 2 é a inflamación crónica do páncreas causada polos efectos tóxicos do etanol.

Diabetes dependente da insulina (tipo 1)

A diabetes tipo 1 caracterízase pola incapacidade das células pancreáticas para funcionar. O órgano non cumpre a súa función endócrina (intrasecretora) de producir insulina, a hormona encargada de abastecer de glicosa ao corpo. Debido á acumulación de glicosa no sangue, os órganos, incluído o propio páncreas, non reciben a nutrición adecuada.

Para imitar a produción natural da hormona endócrina, o paciente prescríbese inxeccións de insulina médica de por vida con diferentes duracións de acción (curta e longa), así como terapia dietética. A clasificación da diabetes mellitus tipo 1 está determinada polas diferentes etioloxías da enfermidade. A enfermidade dependente da insulina ten dúas causas: xenética e autoinmune.

Causa xenética

A formación dunha patoloxía está asociada á capacidade biolóxica do corpo humano para transmitir os seus signos característicos e as desviacións patolóxicas ás xeracións posteriores. En canto á diabetes, un neno herda a predisposición á enfermidade dos pais ou familiares próximos con diabetes.

Importante! A predisposición é herdada, pero non a enfermidade en si. Non hai garantía do 100% de que un neno desenvolva diabetes.

Causa autoinmune

A aparición da enfermidade é causada por un fallo funcional do sistema inmunitario, cando, baixo a influencia de factores negativos, produce activamente anticorpos autoinmunes que teñen un efecto destrutivo sobre as células do corpo. Os desencadenantes (impulsos) para desencadear procesos autoinmunes son:

• hábitos alimentarios pouco saudables asociados á inactividade física;
• Fallo dos procesos metabólicos (hidratos de carbono, lípidos e proteínas);
• deficiencia crítica de colecalciferol e ergocalciferol (vitamina D) no corpo;
• Patoloxías do páncreas de natureza crónica;
• antecedentes de parotiditis, sarampelo, virus do herpes Coxsackie, virus de Epstein-Barr, citomegalovirus, hepatite viral A, B, C;
• angustia (permanencia prolongada nun estado de estrés neuropsicolóxico);
• alcoholismo crónico;
• tratamento incorrecto con medicamentos que conteñen hormonas.

O IDDM desenvólvese en nenos, adolescentes e adultos menores de 30 anos. A variante infantil da diabetes forma 1a está asociada con infeccións virais complicadas. A forma 1b ocorre en adolescentes e nenos no contexto de procesos autoinmunes e predisposición hereditaria. A enfermidade adoita desenvolverse rapidamente durante varias semanas ou meses.

Diabetes resistente á insulina (tipo 2)

A diferenza entre o segundo e o primeiro tipo de diabetes é que o páncreas non deixa de producir insulina. A glicosa concéntrase no sangue e non se libera ás células e tecidos do corpo debido á súa falta de sensibilidade á insulina (resistencia á insulina). Ata certo punto, o tratamento inclúe medicamentos hipoglucémicos (reducen o azucre) e terapia dietética.

Para corrixir o desequilibrio no corpo, o páncreas activa a produción da hormona. En modo de emerxencia, o órgano desgasta co paso do tempo e perde a súa función intrasecretora. A diabetes tipo 2 faise dependente da insulina. A diminución ou perda da susceptibilidade celular á hormona endóxena está asociada principalmente á obesidade, que perturba o metabolismo das graxas e dos carbohidratos.

Isto é especialmente certo para a obesidade visceral (depósitos de graxa arredor dos órganos internos). Ademais, se tes sobrepeso, a circulación sanguínea vese prexudicada por numerosas placas de colesterol nos vasos, que se forman na hipercolesterolemia, que sempre vai acompañada de obesidade. Isto leva a unha falta de nutrientes e recursos enerxéticos nas células do corpo. Outros factores que inflúen no desenvolvemento da NIDDM inclúen:

• abuso de alcohol;
• adicción gastronómica aos pratos doces;
• enfermidades crónicas do páncreas;
• patoloxías do corazón e do sistema vascular;
• comer en exceso no contexto dun estilo de vida sedentario;
• terapia hormonal incorrecta;
• embarazo complicado;
• herdanza adversa (diabetes nos pais);
• angustia.

A enfermidade ocorre con máis frecuencia en mulleres e homes de 40 ou máis anos. Ao mesmo tempo, a diabetes tipo 2 está latente e pode non mostrar síntomas pronunciados durante varios anos. Medir precozmente os niveis de azucre no sangue pode detectar prediabetes. Cun tratamento adecuado, a condición prediabética é reversible. Se se perde tempo, a enfermidade progresa e posteriormente o NIDDM é diagnosticado.

Diabetes Lada

En medicina úsase o termo "diabetes 1,5" ou o termo diabetes Lada. Esta é unha enfermidade autoinmune de produción de hormonas e insuficiencia metabólica que ocorre en adultos (de 25 anos ou máis). A enfermidade combina o primeiro e o segundo tipos de diabetes. O mecanismo de desenvolvemento corresponde ao IDDM, o curso latente e a expresión dos síntomas son similares ao NIDDM.

O desencadenante do desenvolvemento da patoloxía son as enfermidades autoinmunes na historia do paciente:

• inflamación non infecciosa das articulacións intervertebrais (enfermidade de Bechterew);
• enfermidade irreversible do sistema nervioso central - esclerose múltiple;
• patoloxía inflamatoria granulomatosa do tracto gastrointestinal (enfermidade de Crohn);
• inflamación crónica da glándula tireóide (tiroidite de Hashimoto);
• artrite xuvenil e reumatoide;
• Cambio de cor (perda de pigmento) da pel (vitiligo);
• patoloxía inflamatoria da mucosa do colon (colite ulcerosa);
• dano crónico ao tecido conxuntivo e ás glándulas exocrinas (síndrome de Sjögren).

En combinación cunha predisposición hereditaria, as enfermidades autoinmunes conducen á progresión da diabetes Lada. Para identificar a enfermidade, utilízanse métodos de diagnóstico básicos, así como microscopía sanguínea, que determina a concentración de inmunoglobulinas da clase IgG en antíxenos - ELISA (Ensaio de inmunoabsorción ligada a enzimas). A terapia realízase mediante inxeccións regulares de insulina e corrección nutricional.

Forma gestacional da enfermidade

GDM é unha forma específica de diabetes que ocorre nas mulleres na segunda metade do período perinatal. A enfermidade é máis frecuentemente descuberta no segundo exame programado, durante o cal a futura nai se somete a un exame completo. A principal característica do GDM coincide coa diabetes tipo 2: resistencia á insulina. As células do corpo dunha muller embarazada perden a súa sensibilidade (sensibilidade) á insulina debido á correlación de tres razóns principais:

• Cambios hormonais. Durante o embarazo, a síntese de progesterona (unha hormona sexual esteroide) aumenta, bloqueando a produción de insulina. Ademais, as hormonas endócrinas da placenta gañan forza, que tenden a inhibir a produción de insulina.
• Dobra a carga sobre o corpo feminino. Para garantir unha nutrición adecuada ao feto, o corpo require unha maior cantidade de glicosa. Unha muller comeza a consumir máis monosacáridos, o que fai que o páncreas sintetiza máis insulina.
• Aumento do peso corporal debido á redución da actividade física. A glicosa, que entra no corpo en grandes cantidades, acumúlase no sangue porque as células néganse a absorber a insulina debido á obesidade e á inactividade física. En tal situación, a futura nai e o feto sofren deficiencias nutricionais e falta de enerxía.

A diferenza da diabetes tipo 1 e tipo 2, a diabetes gestacional é un proceso reversible porque se conservan as moléculas de insulina e a funcionalidade do páncreas.

As tácticas terapéuticas seleccionadas correctamente garanten a eliminación da patoloxía despois do parto no 85% dos casos. O principal método de tratamento do GDM é a dieta "Táboa número 9" para diabéticos. En casos difíciles, úsanse inxeccións de insulina médica. Os medicamentos antihiperglucémicos non se usan debido aos seus efectos teratoxénicos sobre o feto.

Ademais

Algúns tipos de diabetes son xenéticos (diabetes MODY, algúns tipos de endocrinopatías) ou causados por outras patoloxías crónicas:

• Enfermidades do páncreas: pancreatite, hemocromatose, tumor, fibrose quística, lesións mecánicas e operacións na glándula;
• Fallo funcional da glándula pituitaria anterior (acromegalia);
• aumento da síntese de hormonas tiroideas (tirotoxicose);
• patoloxía hipotálamo-pituitaria-adrenal (síndrome de Itsenko-Cushing);
• Tumores da cortiza suprarrenal (aldosteroma, feocromocitoma, etc.).

Unha patoloxía diabética separada, a diabetes insípida, caracterízase pola produción reducida da hormona hipotalámica vasopresina, que regula o equilibrio de fluídos no corpo.

Medidas de diagnóstico

O diagnóstico de diabetes mellitus (de calquera tipo) só é posible a partir dos resultados da microscopia de sangue de laboratorio. O diagnóstico consiste en varios estudos consecutivos:

• Análise de sangue clínica xeral para detectar procesos inflamatorios ocultos no organismo.
• Proba de sangue (capilar ou venosa) para determinar o contido de glicosa. Só se fai co estómago baleiro.
• GTT (proba de tolerancia á glicosa). Realízase para determinar a capacidade do corpo para absorber a glicosa. A proba de tolerancia consiste en tomar sangue dúas veces: co estómago baleiro e dúas horas despois dunha "carga de glicosa", unha solución acuosa de glicosa preparada nunha proporción de 200 ml de auga por 75 g. substancias.
• Análise de HbA1C para o contido de hemoglobina glicosilada (glicada). En base aos resultados do estudo, avaliarase unha retrospectiva dos valores de azucre no sangue dos últimos tres meses.
• Bioquímica do sangue. Avalíanse as encimas hepáticas aspartato aminotransferase (AST), alanina aminotransferase (ALT), alfa-amilasa, fosfatase alcalina (ALP), bilirrubina (pigmento biliar) e colesterol.
• Unha proba de sangue para determinar a concentración de anticorpos contra a glutamato descarboxilase (anticorpos GAD) determina o tipo de diabetes mellitus.

Valores de referencia de azucre no sangue e indicadores de enfermidade

Análise	Para o azucre	Proba de tolerancia á glicosa	Hemoglobina glicada
Norma	3,3 - 5,5	<7,8	⩽ 6 %
Prediabetes	5.6 - 6.9	7,8 - 11,0	do 6 ao 6,4%
Diabetes	> 7.1	> 11.1	Máis do 6,5%

Ademais da microscopia de sangue, realízase unha proba xeral de orina para determinar a presenza de glicosa na orina (glicosuria). En persoas sans non hai azucre na orina (para diabéticos o valor aceptable é de 0,061 – 0,083 mmol/l). Tamén se realiza unha proba de Rehberg para detectar a proteína albúmina e o metabolito da proteína creatinina na orina. Ademais, prescríbense diagnósticos de hardware, incluíndo un ECG (electrocardiograma) e unha ecografía da cavidade abdominal (con riles).

Resultados

A medicina moderna clasifica a diabetes en catro tipos principais dependendo da patoxénese (orixe e desenvolvemento) da enfermidade: insulinodependente (IDDM tipo 1), non insulinodependente (NIDDM tipo 2), relacionada co embarazo (GDM en mulleres embarazadas), específica (a DM inclúe varios tipos de enfermidades causadas por defectos xenéticos ou patoloxías crónicas). A diabetes gestacional que se desenvolve durante o período perinatal é curable. A condición de prediabetes (tolerancia á glicosa alterada) considérase reversible se se diagnostica precozmente.